De remedie tegen vierkante ogen

Ik betrapte mezelf er laatst op dat ik tv zat te kijken terwijl ik patience aan het spelen was op mijn laptop en aan het appen was met m’n buurmeisje. Drie schermpjes voor m’n neus. Als ik een tablet had gehad dan had ik die er waarschijnlijk ook nog bij gehad, om CandyCrush te spelen ofzo. Ik kon wel meteen m’n hoofdpijn verklaren. Die had ik dus niet omdat ik te laat was gaan slapen, maar gewoon omdat ik vierkante ogen kreeg.

Vroeger (een jaar of 15 geleden) kreeg je nog op je flikker van je moeder wanneer je achter de computer zat en ‘per ongeluk’ het internet op ging terwijl mams aan het bellen was met je oma. De telefoonverbinding werd verbroken en jij luisterde naar het gepiep van je inbelactie (en de tirade van moeders). En de rekening kwam achteraf. Mijn moeder liet mij dan ook uiteindelijk betalen voor het verbruik van internet, dat ging gewoon van mijn zakgeld af, zodat ik eens een keer niet achter dat verdomde scherm zat en uiteraard de waarde van geld leerde kennen. Al heeft dat het gat in mijn hand niet kunnen dichten.

Tegenwoordig hebben we overal toegang tot internet. En het maakt niet uit wat voor device je gebruikt. Ik zit op dit moment bijvoorbeeld buiten in het zonnetje op het terras van de campus, terwijl ik aangesloten zit op het wifinetwerk van mijn lievelingscafé. En daarnaast heb ik mijn telefoon op tafel liggen om eventuele WhatsApp berichtjes te beantwoorden, al ben ik vandaag Toos Vriendloos. Maar om even terug te komen op het overal toegang hebben tot het world wide web. Ik kan me af en toe storen aan hoe asociaal we worden. Kijk eens rond in de metro of in de trein: je zal maar weinig mensen zien die niet bezig zijn met hun telefoon of laptop. Er zijn krantjes ter overvloed, maar die liggen meestal verkreukeld in het gangpad. En niemand heeft nog enig idee welke stations de metro/trein eigenlijk allemaal passeert, omdat hun ogen vastgeplakt zitten aan hun draagbare toestel.

Van 1500 naar 1499
Afgelopen weekend had ik eigenlijk wel genoeg van mijn schermverslaving. Op het moment dat ik mijn hoofdpijn kon verklaren heb ik alle toestellen uitgezet en een puzzel uit de kast gepakt. Heb ik toch mooi 1500 stukjes aan elkaar weten te krijgen (uiteindelijk waren het er 1499, want ik mis een stukje boom). En ik moet eerlijk toegeven; het was onverwacht ontspannen! Echte oldskool bezigheidstherapie, jeweetzelluf. Ik heb dan ook besloten om per direct minder met vierkante schermpjes te doen. Dit houdt niet in dat ik elk weekend een puzzel in elkaar zal gaan leggen met de kat op schoot, want dan wordt het oude-vrijster-gehalte wel erg hoog, maar ik heb wel een lijstje gemaakt met vierkanteschermloze-activiteiten.
Lees verder

Advertenties

‘Lieve opa’ – Over hoe gemis je sterker kan maken

Op de middelbare school had ik een vriendje, Wouter. We hebben welgeteld negen maanden verkering gehad en toen het uit ging was dat het einde van de wereld. Ik was ziek, zwak en misselijk. Ik heb drama gemaakt in de hallen van de middelbare school, me ziek gemeld met smoesjes (buikpijn, diarree, voedselvergiftiging..), en me dagen opgesloten op mijn kamer, huilend onder de dekens. Maar dat was niets vergelijkbaar met het gemis wat ik nu voel. Alsof je hart in duizend stukjes is gebroken en geen enkele superlijm dat ooit zal kunnen lijmen. De leegte die je voelt wanneer je een dierbare verloren hebt.

Toen ik het vanavond met een collega na het eten had over het idee had van de tekst die ik vandaag online wou gooien, had ik het toch even moeilijk daar in de kantine op de zevende verdieping. Ik was niet bepaald in de zevende hemel. Mijn opa wel, in ieder geval in de hemel, denk ik.

Mijn opa is twee maanden geleden overleden. Nog nooit heb ik iemand ‘weg moeten brengen’ die mij zo dierbaar was, zo dichtbij stond, en bovenal: waar ik zo onwijs veel van hou. Opa was al oud, dat wel, maar toch kwam zijn overlijden onverwacht.

Een pakje per avond
Op zondagavond, 9 februari, ging de intercom. Ik was net een Tinderdate aan het fixen en dacht dat het de Tinderboy in kwestie was, maar ik kon me niet herinneren dat ik hem mijn adres had gegeven, of in ieder geval niet mijn huisnummer! Toch maar snel een bh aangetrokken en mijn haar vast gedaan. Toen boven de deurbel ging en ik de deur met mijn charmantste glimlach open deed stonden daar mijn moeder en zusje. Om elf uur ’s avonds.. vanaf de andere kant van het land.. hier.. in Amsterdam.. Foute boel, that’s for sure. Dat opa overleden was. Je maakt een grapje? Niet dus.. Kutzooi.. Ik was spontaan toe aan een sigaretje, twintig sigaretjes.

Mijn opa was toch wel onverwachts overleden. Hij lag dan wel in het ziekenhuis maar dat was voor onderzoek. Het smsje van oma staat tot op de dag van vandaag nog in mijn telefoon: Lees verder

Waarom je van klagen op Facebook rimpels krijgt en de AA je daarbij kan helpen

Wat is eigenlijk het verschil tussen klagen en zeuren? Uiteraard zit het hem in wat het voor effect heeft. Klagen kan iets gedaan krijgen, zeuren is vaak nutteloos. Je dient een klacht in bij je favoriete spijkerbroekenwinkel over de kwaliteit van je nieuwe spijkerbroek waarbij na een keer dragen de naden van het kruis loslaten. Effect: een nieuwe spijkerbroek (met korting, als het even mee zit). Zeuren daarentegen is gewoonweg vervelend. Het is nutteloos, tenminste, als je het op Facebook plaatst. Het heeft geen effect, behalve dan dat ik me mateloos irriteer aan jouw zeurpost en me afvraag waarom we ook alweer vrienden zijn.

Lekke fietsband
Het kan me niet schelen dat je fietsband lek is, echt niet! En hij wordt ook zeker niet gemaakt als je het op Facebook plaatst. Je zal gewoonweg zelf actie moeten ondernemen: Ga naar de fietsenmaker en laat je band plakken. Maar achtereenvolgens zeuren over je lekke fietsband, dat je nu je te laat bij college bent, dat de fietsenmaker niet competent genoeg is om het ding binnen vijf minuten te maken en het je ook nog eens óh zo veel geld kost: Ik begrijp je wel! Het is natuurlijk uiterst vervelend dat je aan je professor moet verantwoorden dat je door je lekke band geen meter voor uit kwam, maar je Facebookvrienden hebben er niets aan.

We zijn continu op zoek naar bevestiging, aandacht en medestanders. En Facebook is daarvoor natuurlijk een erg toegankelijke uitlaatklep. Je bent een klaagpost verwijderd van een dozijn likes. Maar wat heeft het voor effect en nog belangrijker: wat kan je er aan veranderen!

Wat ben jij lelijk!
Professor Martin Seligman, psycholoog en geluksdeskundige, deed onderzoek aan de Universiteit van Pennsylvania. Hij beschrijft in zijn boek Learned Optimism de effecten van zeuren. Wanneer je veel zeurt maakt je lichaam bepaalde stoffen aan. Chronisch zeuren heeft dan ook een groot effect op je gezondheid. Zeurende mensen leven daadwerkelijk korter, zijn vaker ziek, hebben minder vrienden en zijn ook nog eens minder succesvol. En niet alleen dat, je gaat het ook zien! Je straalt het uit en dat heeft weer zijn weerslag op het humeur van de mensen om je heen. We kennen allemaal wel die chagrijnige collega die geen goed woord over heeft voor wie dan ook, en die je het liefst wilt vermijden want de collega in kwestie ZUIGT energie. De collega die, als hij binnen komt, er voor zorgt dat je ineens heel nodig naar de wc moet of een ontzettende behoefte krijgt om met je leuke collega’s te kletsen bij de koffieautomaat. En vaak is deze collega nou ook niet bepaald de kantoor babe slash hunk. Voilà, het effect van klagen in een notendop. Lees verder

Over Einstein, oude mannetjes, en goede daden

Ik vrees de dag dat de technologie onze menselijke interactie zal overtreffen. De wereld zal een generatie van idioten hebben… – Albert Einstein

Verbazingwekkend hoe vaak ik, al Facebookend op mijn telefoon, tegen mensen aan bots als ik door Amsterdam struin, excuus mompel, en vervolgens ‘die stomme toeristen’ de schuld geef. Moeten ze maar niet in de weg lopen, toch? Kortgeleden zat ik in de tram en zag ik voor het eerst de toch wel prominent aanwezige grote gouden letters op de gevel van de Heineken brouwerij. Nu woon ik hier toch al een aantal jaar, en de tram waar ik in zat neem ik toch geregeld, maar die letters vielen me nu pas op. Oorzaak? Telefoon leeg…
 
Nu heb ik dus besloten om wat vaker om me heen te kijken. Ik wil niet écht eindigen als een van de idioten die onze welbekende krullenbol tig jaar geleden al voorspelde. En wat ik nou vooral zag waren de dingen waar je iemand anders gelukkig mee kunt maken (mits je niet op je telefoon loopt te staren).
 
Oude mannetjes
Ik kom de metro uit gerend, gehaast uiteraard want ik moet zo snel mogelijk in de frisse buitenlucht een sigaretje kunnen opsteken. Wat nu? Roltrap kapot? Verdomme! Dan maar met de trap. Als ik om hoog kijk naar Mount Staircase welke ik moet gaan beklimmen zie ik een man op leeftijd diezelfde berg op gaan. Wat een bikkel, een hand op de leuning, andere hand onwennig in de lucht om zijn evenwicht te bewaren. Langzaam maar gestaag, stapje voor stapje. Oude mannetjes doen twee stappen over een trede merk ik. Ik sprint met mijn goede gedrag de trap op en bied meneer een arm aan. ‘Dat het nog bestaat’ mompelt hij, ‘en dan zo’n charmante jongedame! Ik mag toch van geluk spreken zo op mijn oude dag.’ Ik moet lachen, complimentjes van bejaarden doen mij blijkbaar blozen. Eenmaal de top behaald zeg ik meneer gedag en doe een graai in mijn jaszak naar mijn sigaretten. ‘Dag meidje, en onthoudt: van roken krijg je rimpels!’ Ik stop de sigaret maar weer terug in het pakje. De man lacht en ik zwaai. Lees verder

Eén baaldag, alsjeblieft

We hebben er allemaal wel eens last van. De winterdip, de voorjaarsmoeheid, het werkweekweekend. Het is vast iets hormonaals, en de weersveranderingen hebben er absoluut wat mee te maken, evenals de dossiers die je nog moet afmaken, het verslag dat nog op je ligt te wachten, je tentamens komen er aan en je moet nog op bezoek bij je schoonouders. Maar uiteindelijk komt het allemaal op hetzelfde neer; You’ve absolutely had it! Tijd voor een baaldag.
 
Verstoppen
Op een baaldag verstop ik me. Ik heb geen zin om mensen te zien en het liefst blijf ik de hele dag onder de dekens liggen. Doe mij dan maar een grote doos chocola en een lader aan mijn telefoon en ik vermaak me al CandyCrushend net zo lang totdat ik door mijn levens heen ben. En dan ga ik door naar het volgende spelletje. En als dan uiteindelijk al mijn levens van alle spelletjes op zijn, en ik bij Patience in Vegas-modus een schuld heb opgebouwd van een fictieve 2500 dollar dan verplaats ik me naar de bank, met of zonder deken, om de hele dag Gossip Girl te kijken via Netflix samen met de poes. Heer-lijk! Maar uiteraard is het geen oplossing van mijn baaldag. Het komt ergens vandaan dat ik me zo voel, en niet uit het niets en ik kan niet de weersveranderingen of mijn hormonen de schuld blijven geven. Lees verder