Sociale druk op je eierstokken pt. 3

Toelatingsessay voor de Schrijversvakschool. In 3 delen! Dit is dus 3/3; het slotstuk.

Écht verliefd zijn voelt alsof je alles aan kan. Je zit in de trein, forenzend van je werk richting huis (of andersom), en je kijkt naar het troosteloze weer, de regen die tegen de ramen klettert en het grijze wolkenfront dat onheilspellend komt aangedreven, en toch begin je te gloeien van binnen. De vlinders die gehuisvest zijn in de vlinderstruik in je buik vliegen allemaal tegelijk op, de zon breekt ineens door (figuurlijk dan) en het front met stapelwolken verplaatst zich van buiten naar je hersenpan. Noemen ze het daarom lentekriebels? Het klinkt misschien, nee, uiteraard heel erg cliché maar verliefd zijn is natuurlijk het aller fijnste gevoel ter wereld. Het is een samenspel van hormonen en stofjes in je hersenen die je dat prettige gevoel geven. Maar het is dus ook tijdelijk. Je lichaam heeft op een gegeven moment genoeg van al die chemische reacties en je verliefdheid verdwijnt. En daar begint dus de ellende. Want wat dan? Hou je dan ‘ineens’ van iemand? Of is de lol er wel een beetje van af en ga je over in de sleur van de dag? Dilemma! Want blijf je bij je liefje of ga je als een junkie op zoek naar een volgend shot chemische shit en laat je je schatje dus achter?

Bindingsangst, dat is het. En verlatingsangst. Een combinatie van die twee, hoe is het mogelijk!? Ik wil me niet binden, want voor je het weet verlaat je grote liefde je voor een ander. Ik ben van mijn geloof gevallen. Mijn geloof in mannen. Ik geloof er niet meer in! Ik heb nog net geen last van klepperende eierstokken maar ik weet het denk ik wel zeker: er is geen man geschikt voor mij. Ik geef het op! De laatste jaren ben ik mannen als lustobject gaan zien, toppunt van emancipatie zou ik zeggen. Mijn mannenradar is misschien ook wel een beetje kapot. Of niet kapot maar heeft te kampen met een storing. Zodra mijn intuïtie zegt: ‘Rox, doe het niet, dit gaat niet werken, hij gaat je pijn doen, dit is alarmcode rood, kap het af!!’ Zegt mijn libido: ‘Ach he, nog een keertje?’
Het is niet dat ik geen mannen meer tegenkom hoor, ze zijn er in overvloed. Jong en oud, licht en donker, lang en kort, slim en niet zo slim, goed en minder goed geschapen, maar het kan me niet meer bekoren! Ik wil geen hete nachten meer, nouja wel, maar dan met een blijver. Eentje waarvan ik niet bang hoef te zijn dat ie me a la Daniel Cleaver uit Bridget Jones zal verlaten voor een Thaise dame (die dan achteraf een man blijkt te zijn). Een man die ontbijtjes op bed maakt, samen met je gaat douchen, in de smaak valt bij je ouders en jij bij die van hem, ambitie heeft en niet als een zoutzak op de bank hangt en geleefd heeft en klaar is om te settelen (inclusief Gaastra jassen fietsend door Amstelveen).

Ik geef toe dat sommige dingen nou eenmaal leuker zijn met zijn tweeën dan in je eentje. Op vakantie gaan en reizen is toch leuker als je liefje je rug kan insmeren met zonnebrand, uit eten gaan is gezelliger als je twee toetjes kan bestellen en die kan delen, en mensen kijken is grappiger als je samen die ene dame kan uitlachen om de veel te strakke witte legging die ze aan heeft waardoor alle putten en kwabben overduidelijk zichtbaar zijn geworden. En toch moet er in een relatie een mogelijkheid bestaan om dingen afzonderlijk van elkaar te blijven doen. Ik ben misschien de overly attached girlfriend die het liefst de hele dag met haar vent appt en belt en samen is, maar af en toe wil ik dingen doen die je eigenlijk alleen doet als je niet in een stabiele, vaste relatie zit. Op de wc zitten met de deur open, chili con carne eten en vervolgens de hele avond scheten laten op de bank, een jankfilm kijken en er dozen tissues doorheen jagen zonder dat iemand zich afvraagt of het aan je hormonen ligt, een avondje los gaan met vriendinnen, me misdragen en dronken in m’n broek plassen van het lachen. Maar als het niet te veel gevraagd is zou het wel weer lief zijn als Mister Right die dozen tissues voor me haalt samen met ladingen chocola, en na een avondje stappen koude washandjes in m’n nek legt en m’n haren uit m’n gezicht houdt als ik kotsend om de wc hang. Het is misschien niet lady-like, maar we weten allemaal dat vrouwen niet altijd naar bloemetjes ruiken. En als Hij dat door zou hebben en daar niet moeilijk over doet: Ja, dát zou pas echte liefde zijn.

Misschien ben ik wel veeleisend, en verwacht ik wel te veel van Romeo/Prins Charming/De ware Jacob, maar hey! Ik mag altijd blijven dromen, toch? Ik ben de Bridget Jones onder de 23-jarigen. Wanhopig, neurotisch, psychotisch, een beetje gek en wantrouwend, maar wel heel lief en vol goede bedoelingen. En trouwens! Bridget kreeg van haar Mark Darcy pas een huwelijksaanzoek toen ze 33 was en hij haar gered had uit een Thaise gevangenis wegens cocaïnesmokkel.
Ondanks mijn pessimisme wat betreft relaties wil ik er toch eigenlijk ook wel een. Ik denk dat het een lichte vorm van jaloezie is door alle foto’s van gelukkige stelletjes op het strand/een terrasje/in de Efteling/op vakantie die mijn tijdlijn overspoelen. En dat dan in combinatie met dat oerinstinct om nageslacht te produceren, de zoektocht naar voldoening van na een lange dag neerploffen op de bank naast jouw Romeo, en de angst om alleen te eindigen, of nog erger: met een stuk of dertig katten.
Kon je maar een relatie uit een automaat halen voor 50 cent. Een relatie en een gelukkig huwelijk in een plastic balletje. En als je hem dan open doet komt daar een willekeurige kerel uit waarmee als een wonder de welbekende vonk overslaat. En ze leefden nog lang en gelukkig en huppelden hand in hand het winkelcentrum uit om samen heel veel baby’s te maken.

Zo lang ik de liefde van mijn leven nog niet ben tegengekomen kijk ik lekker jankfilms op de bank samen met de kat (nummer 2 al, ik ben vast begonnen met sparen, gewoon voor het geval dat..) en een pak roze koeken, chocola en dozen tissues, of ga ik los in de binnenstad van Amsterdam en scoor ik nog wel een onenightstand/Daniel Cleaver extra. Want blijkbaar heb ik nog minstens tien jaar om Mister Darcy tegen het lijf te lopen. Zoals B.J. zei: ‘Ik geloof echt dat het mogelijk is om gelukkig te zijn, zelfs wanneer je 33 bent en een kont ter grootte van twee bowlingballen hebt.’

All you need is love, maar het komt wanneer het komt.

En tot die tijd ben ik ook heel gelukkig in mijn eentje.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s