Sociale druk op je eierstokken pt.2

Toelatingsessay voor de Schrijversvakschool. In 3 delen! Dit is dus 2/3.

Ik hou trouwens helemaal niet van kinderen. Die zijn alleen leuk als ze van een ander zijn. Kan je tenminste nog eens een nachtje doorhalen/-slapen. Ren je niet de hele dag van crèche naar supermarkt naar kantoor naar bushalte naar bakfiets naar playdate naar pfffff.. Ik krijg het werkelijk benauwd als ik er aan denk. Een kind met iemand hebben. En op verjaardagen vertellen dat jullie het toch zo heer-lijk hebben met zijn viertjes/vijfjes/zesjes. ‘Jonas doet het geweldig op de kleuterschool; hij kent de tafels van een tot en met tien al uit zijn hoofd en de kleuterleidster van de Openbare Algemene Vrije Montessorischool denkt werkelijk dat hij hoogbegaafd is en dat zijn ze nu dan ook druk aan het testen. En Fleur die kan met drie maanden al rechtop zitten en is echt de aller zoetste baby die er bestaat!’ De wallen onder je ogen verraden wel anders. Jonas heeft waarschijnlijk ADHD en Fleur ligt hele nachten te janken. ‘En Daniël, die schat van een echtgenoot, maakt de laatste tijd zo veel overuren, die promotie met auto van de zaak krijgt hij zeker!’ Terwijl ie ondertussen de manager HR (zónder kinderen) naait in een sjofel hotelletje ergens aan de Nieuwmarkt.

Relaties zijn als een reis met het vliegtuig en eindigen negen van de tien keer in Discovery’s Air Crash Investigation. Nadat je bent toegesproken door de piloot (je geweten) die jullie een fijne vlucht en de vakantie van jullie leven wenst, maken jullie je gordel vast en geven de stewardessen (je intuïtie) nog wat aanwijzingen en instructies voor een veilige reis, de zogenaamde do’s en dont’s. Vervolgens worden de motoren gestart (je libido) en ready for take off! Op naar een geweldige vakantie. Eehm. Relatie. Jij hebt in ieder geval vertrouwen in de piloot, je luistert netjes naar de stewardessen en er zit genoeg benzine in het toestel om het in ieder geval te redden tot aan jullie eerste tussenstop in Dubai. Als de motoren je libido zijn, de stewardessen je intuïtie en de piloot je geweten dan ziet een vlucht er als volgt uit:

In het begin brullen die motoren het hardst, het vliegtuig is niet te stoppen en jij maakt de ene wip na de andere met je travelbuddy. De stewardessen wijzen je er op dat het toilet daar niet voor bedoeld is maar daar trekken jullie je niets van aan. Jullie moeten nog vierentwintig uur vliegen en daarin moet enige intimiteit kunnen, toch? De piloot wordt ondertussen wel een beetje gek van dat gebonk tegen de cockpit en vraagt zich af of het tegenwoordig nou echt alleen maar om spanning gaat daar in zijn vliegtuig. Vertaald: Met je libido zit het prima, je intuïtie zegt dat jullie misschien ook eens een filmavondje moeten houden, en je geweten roept: ‘Is dit aaaalleees?! Oehoehoehoeee!!’

Maar we vliegen vrolijk verder! Totdat we ergens boven Afghanistan zitten. De motoren beginnen te sputteren en er is een gigantisch gebonk te horen vanaf buiten. Het toestel schommelt heen en weer, de stewardess racet met haar karretje door het gangpad om vervolgens verhit naar de cockpit te sprinten. Het lijkt wel alsof zij meer weet van de situatie dan de piloot. Ze ramt op de deur en schreeuwt tegen de piloten dat ze de deur moeten ontgrendelen. Een brandlucht verspreid zich langzaam door de cabine. De stewardess wordt eindelijk toegelaten tot de cockpit en sluit de deur achter zich. Door de gesloten deur heen is een woordenwisseling te horen tussen stewardess en piloot. Brand? Doe niet zo mal! De piloot vliegt al jaren en dat heeft hij nog nooit meegemaakt en daarnaast is er op die schermpjes en aan die lichtjes hier niets te zien! De alarmbellen zouden heus wel zijn gaan rinkelen als er brand was geweest. Er zit vast iemand te roken op het toilet. Vertaald: Je libidio loop een beetje op zijn eind, je weet van gekkigheid namelijk niet meer hoe je moet zitten en je hebt spierpijn in je dijen. Je intuitie geeft aan dat er ook eens gezelligheid zonder geseks moet kunnen zijn, en je vraagt je af waarom hij je vriendinnen niet wilt ontmoeten. Je geweten geeft aan dat dit dus inderdaad alles is. Tijd om in te grijpen?

Voordat de stewardess de cockpit heeft verlaten begint het vliegtuig in een hoek van 45 graden naar beneden te storten. De stewardess schreeuwt in paniek tegen de piloot dat ze gelijk had en de piloot roept terug dat ie er alles aan gaat doen om dit te redden. De stewardess stormt de cabine in en zegt dat iedereen rustig moet blijven, ook ondanks dat de zuurstofmaskers naar beneden vallen en het karretje van de stewardess van achter uit het vliegtuig naar voren komt gerold. Maar iedere passagier weet: Het is te laat, dit is het einde, we storten neer en dat gaan we geen van allen overleven. Vertaald: Je libido heeft het weer eens gewonnen van je intuïtie, ondanks dat dat, samen met je geweten, keihard riep dat dit dus niet alles was. Einde relatie, en jij zit met de brokstukken.

Ondanks al het doemdenken over poepluiers, vreemdgaan, scheidingen, degelijkheid en kinderen in het algemeen heb ik nog steeds de (lente-?)kriebels.
Is dat nou dat oerinstinct? Dat je altijd maar zoekende bent naar een vruchtbare wederhelft om lichaamssappen mee uit te wisselen? Of zijn we op zoek naar tijdelijke voldoening in de vorm van een shot dopamine, serotonine en endorfine plus een hele dosis hormonen? Het gevoel van verliefd zijn is immers niet voor eeuwig.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s