Doe maar normaal dan doe je al gek genoeg, toch?

Mijn buurjongens willen een kat. Maar omdat dat op onze campus ei-gen-lijk niet is toegestaan (uitzonderingen daargelaten) hebben ze een miauw-taal ontwikkeld. Taal is misschien ietwat overdreven, maar ze hebben nu in ieder geval woorden voor ‘koffie’ en ‘eten’ en ze kunnen antwoorden met ja of nee. Raar, dat wel, maar stiekem ook wel schattig. Wel een gekke gewoonte. En het behoedt ze daarnaast van het nemen van een kat, want die zijn ook niet helemaal goed in hun kop.

Nu we begonnen zijn over katten: Mijn kat drinkt liever water uit de kraan dan uit de waterbak en bij gebrek aan een baas die de kraan open zet kan de wc er ook mee door. Daarnaast eet ze graag eierkoeken en slaapt ze op de vensterbank in een veel te klein mandje waar aanstekers in liggen. Ze kwettert naar de eksters in de boom hier voor het huis, en als ik slaap gaat ze op mijn kledingkast zitten om me van bovenaf te begluren. Niet alleen mensen hebben rare gewoontes, dat is wel duidelijk.

Ik ken ook iemand die tijdens het doen van een grote boodschap (en dan niet die in de supermarkt) het prettig vindt om in zijn neus te peuteren en de snotjes aan de muur af te vegen. Dat is geen gekke gewoonte maar een ronduit smerige, en daar wil ik ook niet verder over praten..

Laten we even het onderscheid maken tussen goede en slechte gewoontes, gekke en vieze gewoontes en bizarre gewoontes. Elke dag sporten is een goede gewoonte. Structureel het gas in trappen wanneer het stoplicht op oranje springt, of keer op keer een smoesje verzinnen om niet te leren voor je tentamen (nog even m’n ramen lappen) is een slechte gewoonte. Een kattentaal ontwikkelen omdat je geen kat mag van je huurbaas is een gekke gewoonte, de inhoud van je neus aan de muur smeren is een vieze gewoonte, en als volwassen man in een luier over straat lopen is een bizarre gewoonte.

Knijper
Ik zal het niet ontkennen, ik heb ook een paar vreemde gewoontes (beoordeel zelf maar in welke categorie ze vallen). Als ik mijn benen heb geschoren en de stoppeltjes beginnen weer een beetje terug te komen, dan kan ik het niet laten om m’n benen te inspecteren op ingegroeide haartjes. Wanneer ik dan zo’n haartje heb gevonden dan knijp ik met alle liefde mijn benen stuk om het haartje er uit te krijgen, en als ie er dan uit is even te kijken hoe lang het gedrocht is. Naast haartjes uitknijpen, knijp ik ook graag puistjes en mee-eters uit. Iets waar mijn ex helemaal gestoord van werd want ook hij was, naast m’n eigen voorhoofd, geregeld slachtoffer. Hoe groter de pukkel/zwarte punt, hoe beter! Dat is misschien toch wel een vieze gewoonte. Wat het dan weer bizar maakt is dat als ik klaar ben met m’n voorhoofd ik er Blistex Med op smeer, in dat blauwe potje. En ik zweer, wollah, dat het beter helpt dan welk duur antipukkelspul dan ook. Maar goed, dat is niet wetenschappelijk bewezen.

Meezingers
Overigens heb ik nog zo’n gekke gewoonte, maar eentje waarvan ik wet dat we er allemaal last van hebben. Ik heb zogenaamde ‘Guilty Pleasures’ (dat klinkt meer kinky dan ik bedoel). Guilty Pleasures zijn bij mij de meezingers die ik geregeld keihard door m’n boxen laat knallen (niet van m’n telefoon) om keihard mee te zingen. Een greep uit mijn afspeellijst geeft onder ander Jolene van Dolly Parton, Gold van Spandeau Ballet en No Diggity van Blackstreet en Dr. Dre. Het zijn van die liedjes waarvan je liever niet hebt dat anderen weten dat je ze luistert, maar waarvan je weet dat anderen ook hun foute muziek hebben. En nu we toch met de billen bloot gaan om rare/bizarre/gekke gewoontes te delen, hebben jullie nu inside information. Maar lach niet te hard! Want ik weet stiekem ook wel dat jij Bruce Hornsby’s The way it is door je speakers pompt, waarna je door de huiskamer danst op de Valerie, maar niet de versie van Amy Winehouse maar die van Glee.

Wandeling naar de prullenbak
Er zijn overigens ook sociaal geaccepteerde gewoontes. Van die dingen waar niemand meer raar van op kijkt maar die ofwel storend, dan wel slecht voor de gezondheid zijn. Denk aan roken, niemand kijkt er meer raar van op als je je peuk op de grond gooit, de straten liggen er immers toch al vol mee. Wél een slechte gewoonte. Oplossing? Je peukie nog even vasthouden tot je langs een asbak of prullenbak komt en hem gewoon daar in dumpen in plaats van in de goot. Ik zal niet zeggen dat ik mezelf daar altijd aan hou, ook ik ben liever lui dan moe op zijn tijd, maar ik probeer er wel wat meer op te letten. En als ik dan echt geen as- of prullenbak tegen kom dan vind ik een put ook nog wel sociaal acceptabel. Van een slechte naar een goede gewoonte; hoppa!

Het zelfde geldt voor al het andere wat we achteloos op straat flikkeren; klokhuizen, kauwgom, snoeppapiertjes, lege flesjes, treinkaartjes. Mag ik jullie tussen neus en lippen door even wijzen op de plasticsoep? Nooit van gehoord? Dat is een eiland ergens tussen de staten Hawaii en Californië ter grootte van ongeveer 19 miljoen vierkante kilometer. En het bizarre van dit eiland is is dat het bestaat uit plastic. Plastic dat in de oceaan is terecht gekomen omdat wij geregeld te lui zijn om onze meuk in de daarvoor bestemde afvalbak te deponeren. Think about it wanneer je volgende keer de prullenbak te ver lopen vindt. Tot zo ver het aanspreken van je geweten.

But first, let me take a selfie
‘De jeugd van tegenwoordig’ heeft irritante gewoontes, asociaal ook vaak. Muziek afspelen over de speakers van een telefoon in een overvolle metro. Of tassen laten staan op de stoel terwijl het weer lekker druk is in de spits. Om nog maar te zwijgen over het nasissen van vrouwen (al dan niet schaars gekleed). En wat dacht je van al die selfies die je tijdlijn overspoelen? Een zeer irritante gewoonte die er bij mij per direct voor zorgt dat ik geen vrienden meer met je wil zijn. Ik vraag me vaak af of het iets te maken heeft met aan aandacht tekort of een slecht zelfbeeld, en of het niet beter zou zijn als je op zoek ging naar een leuke vriend(in) of een goede therapeut. Ken je trouwens deze al? Precies het gevoel wat ik krijg van een overload aan selfies. En verder is het ook wel een lekker nummer, stiekem..

#Hashtag
De meest bizarre/irritante gewoonte van de afgelopen jaren vind ik toch altijd nog het plaatsen van foto’s van eten, inclusief hashtags. Ik maak mezelf er ook nog wel eens schuldig aan, maar niet zo erg als het doorsnee Instagramgebruiker. Eerlijk! Sinds wanneer is het laten zien aan de hele wereld wat je vanavond eet (met of zonder superfoods, chiaseeds en wheatgrass shotje) belangrijk geworden? Wanneer hebben wij de switch gemaakt van het gewoonweg genieten van je bordje zuurkool met spekjes en rookworst, naar het plaatsen van een foto met filter van #avondmaal #dinner #zuurkool #spekjes #rookworst #holland #stamppot #tweevingersindelucht #sauerkraut #loveit #food #foods #foodz #foodies #enjoy #meal #epicmealtime #nederland #amsterdam #like #ikgebruikteveelhashtagsmaaralsikmaarjelikekrijgvindikhetprima?

Goed. Er zijn dus veel rare/bizarre/gekke/vieze/goede/slechte soorten gewoontes, en we hebben er allemaal ‘last’ van. Of je nou pukkels uitknijpt of in je vrije tijd in een luier loopt, of gewoon nog steeds je studie aan het uitstellen bent en de hele tijd selfies maakt (met een overload aan hashtags). Maar laten we wel wezen:

We’re all pretty bizarre, some are just better at hiding it.

Advertenties

Een gedachte over “Doe maar normaal dan doe je al gek genoeg, toch?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s