‘Lieve opa’ – Over hoe gemis je sterker kan maken

Op de middelbare school had ik een vriendje, Wouter. We hebben welgeteld negen maanden verkering gehad en toen het uit ging was dat het einde van de wereld. Ik was ziek, zwak en misselijk. Ik heb drama gemaakt in de hallen van de middelbare school, me ziek gemeld met smoesjes (buikpijn, diarree, voedselvergiftiging..), en me dagen opgesloten op mijn kamer, huilend onder de dekens. Maar dat was niets vergelijkbaar met het gemis wat ik nu voel. Alsof je hart in duizend stukjes is gebroken en geen enkele superlijm dat ooit zal kunnen lijmen. De leegte die je voelt wanneer je een dierbare verloren hebt.

Toen ik het vanavond met een collega na het eten had over het idee had van de tekst die ik vandaag online wou gooien, had ik het toch even moeilijk daar in de kantine op de zevende verdieping. Ik was niet bepaald in de zevende hemel. Mijn opa wel, in ieder geval in de hemel, denk ik.

Mijn opa is twee maanden geleden overleden. Nog nooit heb ik iemand ‘weg moeten brengen’ die mij zo dierbaar was, zo dichtbij stond, en bovenal: waar ik zo onwijs veel van hou. Opa was al oud, dat wel, maar toch kwam zijn overlijden onverwacht.

Een pakje per avond
Op zondagavond, 9 februari, ging de intercom. Ik was net een Tinderdate aan het fixen en dacht dat het de Tinderboy in kwestie was, maar ik kon me niet herinneren dat ik hem mijn adres had gegeven, of in ieder geval niet mijn huisnummer! Toch maar snel een bh aangetrokken en mijn haar vast gedaan. Toen boven de deurbel ging en ik de deur met mijn charmantste glimlach open deed stonden daar mijn moeder en zusje. Om elf uur ’s avonds.. vanaf de andere kant van het land.. hier.. in Amsterdam.. Foute boel, that’s for sure. Dat opa overleden was. Je maakt een grapje? Niet dus.. Kutzooi.. Ik was spontaan toe aan een sigaretje, twintig sigaretjes.

Mijn opa was toch wel onverwachts overleden. Hij lag dan wel in het ziekenhuis maar dat was voor onderzoek. Het smsje van oma staat tot op de dag van vandaag nog in mijn telefoon:

01-02-2014 16:38 uur – Oma Mobiel: Rox opa gaat maandag voor onderzoek het ziekenhuis in ik denk een week of zo liefs oma xx

Niet wetende dat opa nooit meer uit het ziekenhuis zou komen.

Liegbeest
Het verlies van mijn opa valt me zwaar en heeft me veranderd. Ik ben sterker geworden. Moest ik vroeger al huilen bij een Page Plus reclame of door Joris Linssen op Schiphol, nu doet niets mij nog wat. Echt huilen kan ik niet meer, krokodillentranen misschien. Hooguit verkapte rouwtranen, dan doe ik net alsof ik frustraties heb of ergens heel erg mee zit, maar eigenlijk mis ik Opa Bertus.

Ik kan ook niet meer liegen. Vroeger vroeg ik mij wel eens af of ik een pathologische leugenaar was, maar zelfs een leugentje om bestwil komt er niet meer uit. Ik heb het idee dat die ouwe mee kijkt daar vanaf zijn wolk (of wherever he may be) en afkeurend zijn hoofd zou schudden als ik weer eens en smoesje bedenk. Dit zorgt er indirect wel voor dat ik afspraken na kom, niets meer af zeg en gewoon ga sporten zélfs al heb ik hoofdpijn. Want ik lieg niet meer tegen anderen maar zeker niet meer tegen mezelf.

Van bedrijfseconoom naar gelukkig
Het heeft me aan het denken gezet. Ik kan mezelf niet meer voor de gek houden. Twee maanden geleden wilde ik nog een carrière opbouwen als bedrijfseconoom, een dikbetaalde baan en een herenhuis aan de Amsterdamse grachten. Nu wil ik alleen nog maar gelukkig worden, doen wat ik écht leuk vind, waar ik plezier in heb. En alleen dat doen waar ik energie van krijg en niet dat wat energie zuigt. Natuurlijk kost het werk dat ik nu doe mij ook energie, maar ik durf ook te zeggen dat ik er plezier in heb. Maar ik heb ook het schrijven weer opgepakt. Ik heb misschien geen gigantisch vocabulaire zoals menig bekend schrijver (of student Literatuurwetenschappen), maar ik denk na over elk woord dat ik op papier zet en elk woord maakt mij een beetje gelukkiger.

Ik voel dat ik veranderd ben. Het voelt anders en het voelt goed. En ondanks het gemis dat ik dagelijks voel, voel ik me ook gelukkiger. Ik leef weer en dat heeft opa me doen beseffen, zelfs al beseft hij dat waarschijnlijk zelf niet.

En voor een ieder die wil lezen wat mijn opa voor mij was staat hieronder het stukje dat ik voorlas bij zijn uitvaart.

Hey ouwe,

Toen jij en oma vijftig jaar getrouwd waren zou ik met Coen een liedje zingen. Maar dat lukte niet. Ik moest huilen en ik liep weg. Maar als ik nu zal huilen dan zal ik blijven staan. Beloofd.

Opa, nu kunnen we nooit meer grapjes maken over oma. Of samen roken. Of tegen je roepen om ons verstaanbaar te maken. En nu kan ik nooit meer hardop lachen als oma nog niet heeft opgehangen en al aan jou begint te vertellen wat ik allemaal verteld heb. Over hoe het op school ging (nooit goed), of met de mannen (die er nooit lang waren in mijn geval), en de kat (die oma nu maar moet nemen om voor te zorgen nu jij er niet meer bent). En ik kan nooit meer door de telefoon roepen, als oma er een keer niet is en jij opneemt, dat ik het ben die bel, en niet Ils, of Syl, of Cis..

Als ik op bezoek kwam met vent die een keer bleef hangen dan was het eerste wat je vroeg: ‘Kijk je voetbal?’ ook wel eens geformuleerd als ‘voor welke club ben je?’. Dat was nogal intimiderend, maar meestal had ik de jongen in kwestie al van tevoren geïnformeerd over die vraag. En dan had je het over de wedstrijd die je het laatst gezien had, het klassement (noem je dat zo?) en wie er allemaal gescoord hadden. Dat voetbal..

Weet je nog opa? Dat toen we nog in Julianadorp woonden je dan garnalen ging pellen en dat ik ze dan al op at voordat je ze überhaupt in het bakje kon doen. En dat je altijd in de tuin stond om ons uit te zwaaien als we ’s ochtends naar school fietsten. En dat als je mij wel eens kwam ophalen van school met de fiets ik dan met mijn voeten in de fietstas moest. En dat we gingen Yahtzeeën en er dan geld in het potje moest als je verloor, maar ik hoefde dat niet. Zo hebben jullie mij leren rekenen, door dat stomme Yahtzee. En de liedjes die we altijd zongen, die jij dan weer verdraaide zodat ik in een deuk lag. En de gedichtjes die je altijd schreef op verjaardagskaarten. Weet je dat nog opa? Ik namelijk nog wel.

Ik ben verdrietig opa. Want je bent mijn opa. En mijn opa zou 100 worden, minstens. En je zou er bij zijn als ik ging trouwen, dat hadden we min of meer afgesproken, maar omdat ik niet zo goed ben met die kerels zou ik dat nooit doen, dus jij had het eeuwige leven. En nu ben je er niet meer. Maar o wee als je er niet bij bent als ik ga trouwen opa. Als.. Of als ik eindelijk eens afstudeer.. En als het allemaal wat beter met mij gaat, kom je dan af en toe eens bij me spoken? Dan roken we samen een sigaretje, spelen we een potje Yahtzee of zingen we een liedje.

Want mijn opa, mijn opa
In heel Europa was er niemand zoals hij.

Advertenties

4 gedachtes over “‘Lieve opa’ – Over hoe gemis je sterker kan maken

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s