Waarom je van klagen op Facebook rimpels krijgt en de AA je daarbij kan helpen

Wat is eigenlijk het verschil tussen klagen en zeuren? Uiteraard zit het hem in wat het voor effect heeft. Klagen kan iets gedaan krijgen, zeuren is vaak nutteloos. Je dient een klacht in bij je favoriete spijkerbroekenwinkel over de kwaliteit van je nieuwe spijkerbroek waarbij na een keer dragen de naden van het kruis loslaten. Effect: een nieuwe spijkerbroek (met korting, als het even mee zit). Zeuren daarentegen is gewoonweg vervelend. Het is nutteloos, tenminste, als je het op Facebook plaatst. Het heeft geen effect, behalve dan dat ik me mateloos irriteer aan jouw zeurpost en me afvraag waarom we ook alweer vrienden zijn.

Lekke fietsband
Het kan me niet schelen dat je fietsband lek is, echt niet! En hij wordt ook zeker niet gemaakt als je het op Facebook plaatst. Je zal gewoonweg zelf actie moeten ondernemen: Ga naar de fietsenmaker en laat je band plakken. Maar achtereenvolgens zeuren over je lekke fietsband, dat je nu je te laat bij college bent, dat de fietsenmaker niet competent genoeg is om het ding binnen vijf minuten te maken en het je ook nog eens óh zo veel geld kost: Ik begrijp je wel! Het is natuurlijk uiterst vervelend dat je aan je professor moet verantwoorden dat je door je lekke band geen meter voor uit kwam, maar je Facebookvrienden hebben er niets aan.

We zijn continu op zoek naar bevestiging, aandacht en medestanders. En Facebook is daarvoor natuurlijk een erg toegankelijke uitlaatklep. Je bent een klaagpost verwijderd van een dozijn likes. Maar wat heeft het voor effect en nog belangrijker: wat kan je er aan veranderen!

Wat ben jij lelijk!
Professor Martin Seligman, psycholoog en geluksdeskundige, deed onderzoek aan de Universiteit van Pennsylvania. Hij beschrijft in zijn boek Learned Optimism de effecten van zeuren. Wanneer je veel zeurt maakt je lichaam bepaalde stoffen aan. Chronisch zeuren heeft dan ook een groot effect op je gezondheid. Zeurende mensen leven daadwerkelijk korter, zijn vaker ziek, hebben minder vrienden en zijn ook nog eens minder succesvol. En niet alleen dat, je gaat het ook zien! Je straalt het uit en dat heeft weer zijn weerslag op het humeur van de mensen om je heen. We kennen allemaal wel die chagrijnige collega die geen goed woord over heeft voor wie dan ook, en die je het liefst wilt vermijden want de collega in kwestie ZUIGT energie. De collega die, als hij binnen komt, er voor zorgt dat je ineens heel nodig naar de wc moet of een ontzettende behoefte krijgt om met je leuke collega’s te kletsen bij de koffieautomaat. En vaak is deze collega nou ook niet bepaald de kantoor babe slash hunk. Voilà, het effect van klagen in een notendop.

De Nationale Spoorwegen
Goed, je trein is te laat en hierdoor mis je je overstap waardoor je je afspraak mist. Dit is niet wat je had verwacht! Robin Kowalski, psycholoog aan de Clemson University, spreekt over een ‘state of discomfort’, een oncomfortabele staat. Volgens Kowalski is het zo dat als onze verwachtingen waargemaakt worden dat we ons dan goed voelen. Als onze verwachtingen echter niet waargemaakt worden, zoals bij een trein die te laat is of een lekke fietsband, dan maken onze hersenen smoesjes waarom we niet aan die verwachtingen kunnen voldoen en beginnen we te klagen. We geven iets anders de schuld van onze penibele situatie. Prorail, de Nationale Spoorwegen, het weer; Ze kunnen allemaal de pot op, zouden betere dienstregelingen moeten fixen, en je gaat emigreren naar het buitenland. Tabee!

Maar in principe kan je de schuld niet altijd bij een ander leggen. Je trein heeft misschien vertraging, maar je had een trein eerder kunnen nemen en een eventuele vertraging kunnen incalculeren, just to be sure. Maar uiteraard lag je bed lekkerder of ben je toch wat langer in de kroeg gebleven voor ‘nog een biertje dan’.

Ik post dus ik besta
Dus daar sta je, te mokken op het station. Gepikeerd, geïrriteerd en woest. Je gaat eens even flink je beklag doen en de wereld laten weten hoe rot jouw situatie is. En niet bij de klantenservice van de NS, nee nee! Op Facebook! Zodat iedereen met je meeleeft en je ego streelt door je bericht een thumbs up te geven. En aangekomen op je bestemming laat je ook nog even van je horen door een bericht te plaatsen over hoe je uiteindelijk wel tien minuten te laat bent.

En ik zit achter mijn computer, zie je berichten voorbij komen en vraag me af of je het nou echt zo slecht hebt. Zoals eerder genoemd ligt de schuld ook wel een beetje bij jou en had je uiteraard een trein eerder kunnen nemen. En is het werkelijk nou zo ellendig dat je je trein hebt gemist? Je kon nog even koffie halen, een beetje wakker worden en zelfs nog een beetje bijtrekken van de vorige avond. Daarnaast schijnt de zon, kreeg je net bericht dat je een dikke voldoende hebt gescoord voor dat ellendige paper waar je maar tegen op zat te hikken, en bovenal: Je bent gezond! (Op je kater na dan.) Dat weet ik natuurlijk allemaal doordat je dat ook al op Facebook had geplaatst.

Anti-rimpelcrème
Goed, het waait misschien een beetje daar op dat overvolle perron (want met jou vele anderen die nu te laat komen) maar slecht heb je het niet! Denk aan de kindertjes in Afrika, de huizenbezitters die met een restschuld hun huis moeten verkopen, mensen in de schuldsanering die moeten rondkomen van dertig euro leefgeld per week, en de mensen die liggen te vechten voor hun leven omdat er nog steeds geen remedie is voor slokdarmkanker.

Je kan misschien boos zijn je sores op Facebook plaatsen waar het merendeel van je geliefde vrienden zich kapot irriteert, maar daardoor zal je situatie momenteel niet veranderen, die trein komt echt niet eerder! Dus sta niet zo te fronsen daar in het zonnetje terwijl je op je telefoon staart en wacht totdat de eerste likes binnenstromen, want van fronsen krijg je rimpels waar geen anti-rimpelcrème tegenop kan. En dan heb je nog meer te klagen..

Let it go
Misschien moet je die songtekst uit Frozen eens proberen op te dreunen of gewoon hardop zingen daar op het station (kan je misschien nog een zakcentje verdienen als je je muts voor je neer legt). Je dag gaat misschien niet zoals gepland maar het kan altijd erger, toch? En voor een ieder die het niet zo makkelijk kan laten gaan is er altijd nog de Serenity Prayer van de AA.

Grant me the serenity to accept the things i cannot change, the courage to change the things I can and wisdom to know the difference.

Want je kan je situatie niet veranderen, maar je kan het wel accepteren zoals het is. En dat werkt beter dan welke anti-rimpelcrème dan ook.

Bronnen:
Kowalski, R.M. (2002). Whining, griping, and complaining: Positivity in the negativity. Journal of Clinical Psychology, 58(9).
Seligman, Martin. Learned Optimism. New York, NY: Pocket Books. 1998.

Advertenties

2 gedachtes over “Waarom je van klagen op Facebook rimpels krijgt en de AA je daarbij kan helpen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s